Jeste¶ tu: Szlaki / Oznakowanie



Szlaki turystyczne - oznakowanie szlaków

Historia znakowania

Znaki

Powstałe w 1873 r. Galicyjskie Towarzystwo Tatrzańskie, potem Towarzystwo Tatrzańskie (1874 r.), za jeden z celi postawiło sobie zachęcanie do zwiedzania gór, ułatwianie dostępu i pobytu w nich turystom. Wtedy też zaczęto budowę schronów i schronisk. Po wybudowaniu w 1874 r. schroniska im. Stanisława Staszica nad Morskim Okiem oraz innych schronisk powstała potrzeba umieszczania na ¶cieżkach dodatkowych znaków orientacyjnych. Od 1874 r. rozpoczęto budowę ¶cieżek i szlaków turystycznych w górach. Pierwszy polski szlak wytyczono w 1880 r. (Krasny Łuh - Howerla), natomiast pierwszy szlak turystyczny w Tatrach wytyczono w 1887 r. (z Toporowej Cyrhli przez Polanę Waksmundzk± do Morskiego Oka). Potem udostępniono doliny reglowe, a w dalszej kolejno¶ci inne ciekawe trasy w Tatrach (1886-88 r.) aż po szlaki graniowe - Orla Perć (1903 r.). Pierwsze szlaki w Beskidach Zachodnich powstaj± od 1893 r. w okolicach Klimczoka, Szyndzielni i Magurki. Oznakowała je niemiecka organizacja Beskidenverein, niestety do dzi¶ nie wiadomo w jakiej formie. W 1894 r. organizacja ta wyznaczyła szlak na Babi± Górę od strony węgierskiej a w następnym roku od galicyjskiej. Pierwszy szlak w Beskidach wytyczony przez TT powstał na trasie z Suchej Beskidzkiej przez Magurkę(872 m) do Zawoi. Kolejne szlaki powstały w okolicach Babiej Góry gdzie na Markowych Szczawinach w 1906 r. wybudowane zostało pierwsze schronisko w polskich Beskidach. Następne szlaki powstały w Beskidzie S±deckim.

Pierwsze szlaki turystyczne miały postać pojedynczego czerwonego paska malowanego prawdziwym cynobrem (minerał). PóĽniej dla lepszej widoczno¶ci znaku zaczęto dodawać drugi pasek - biały (pierwszy raz uczynił tak Beskidenverein juz w 1897 r.!), jednak nadal dominował pojedyńczy. Po I wojnie ¶wiatowej dodano drugi biały pasek. Liczba znakowanych szlaków wzrosła. Zaczęły się ze sob± krzyżować i były przez to nieczytelne. W 1924 r. Feliks Rapf zaproponował szczegółow± instrukcję znakowania szlaków. W 1935 r. została wydana szczegółowa instrukcja znakowania szlaków turystycznych która z nielicznymi zmianami obowi±zuje do dzi¶. To wła¶nie w okresie międzysswojennym zaczęto używać kilku kolorów do oznaczenia szlaków.

W latach 1925-1927 między Polskim Towarzystwem Tatrzańskim a Beskidenverein odbyła się tzw. wojna na pędzle. Członkowie PTT chcieli zapobiec monopolowi Beskidenverein na terenie Beskidów Zachodnich. Na porz±dku dziennym dochodziło do wznajemnego przemalowywania szlaków.

Znaki

W górach oprócz niżej przedstawionego oznakowania spotykamy też oznaczenia miejscowych szlaków (jak "szlak Jana Pawła II"), szlaki dydaktyczne, rowerowe, narciarskie, konne.

Znaki podstawowe

poczatek szlaku - pocz±tek lub koniec szlaku.

znak podstawowy - znak podstawowy, dwa białe a w ¶rodku kolor (czerwony, niebieski, zielony, żółty, czarny). Oznacza przebieg danego szlaku.

zmiana kierunku trasyzmiana kierunkunagła zmiana kierunku - zmiana kierunku szlaku oraz wskazanie jak szlak dalej przebiega (zakręca gwałtownie, lekko zakręca, zmienia kierunek).

rozej¶cie się szlakówzmiana kierunku trasy - rozej¶cie się szlaków.

znak uwagi - znak uwagi - umieszczony jest w miejscach gdzie należy zwrócić szczególn± uwagę na przebieg szlaku, sygnalizuje zmianę kierunku.

Znaki pomocnicze

punkt widokowy - punkt widokowy.

oj¶cie do noclegu - doj¶cie do obiektu noclegowego (często można spotkać też zwykł± tabliczkę ze strzałk± i nazw± pensjonatu lub schroniska).

godne uwagi - oznacza godne uwagi miejsca, obiekty znajduj±ce się przy szlaku.

Ľródło - Ľródło.

Drogowskazy i tablice

rogowskaz - drogowskaz informacyjny o miejscu, do którego prowadzi szlak, oraz czasie doj¶cia (czasem bez podanego czasu).

Teren zagrożony lawinami - "Teren zagrożony lawinami" - znajduj± się na pocz±tku szlaków i tras narciarskich. Informuj± one, że tereny te przez cał± zimę s± zagrożone zej¶ciem lawin.

Alarm lawinow - "Alarm lawinowy" - znaki te umieszcza się z chwil± zaistnienia bardzo dużego zagrożenia lawinowego. Ustawia się je by zamkn±ć dany teren dla wszelkiej działalno¶ci górskiej.

Stop lawiny - "Stop lawiny" - znaki te ustawiane s± bezpo¶rednio przed miejscami gdzie najczę¶ciej schodz± lawiny. (Naturalne tory lawinowe-żleby, jary, strome, nie poro¶nięte lasem czy kosówk± stoki). Znaki te oznaczaj±, że dalsze przej¶cie lub przejazd zagrażaj± życiu lub zdrowiu.

Kolory

szlak czerwony Szlak czerwony to szlak główny wiod±cy przez najciekawsze krajobrazowo i przyrodniczo miejsca na danym terenie. Prowadzi najczę¶ciej przez najwyższy szczyt danego pasma. Oczywi¶cie poprowadzenie głównego szlaku przez wszystkie najciekawsze miejsca byłoby niemożliwe więc poza szlakiem czerwonym (często poza jakimkolwiek szlakiem) też znajdziemy wiele ciekawych miejsc.
Kolor czerwony oznacza też inne szlaki nie będ±ce szlakami głównymi.

szlak niebieski Szlak niebieski to szlak dalekobieżny, nie będ±cy jednak szlakiem głównym. W Beskidach s± to zwykle szlaki id±ce wzdłuż głównego wododziału karpackiego, którym poprowadzono granicę państwa. Często szlak ten prowadzi do o¶rodków turystycznych.

szlak zielony , szlak żółty Szlak zielony i żółty to krótki szlak ł±cznikowy, czasami też doj¶ciowy.

szlak czarny Szlak czarny to krótki szlak doj¶ciowy (rzadziej ł±cznikowy) - do jakiego¶ miejsca, którym poprowadzenie szlaku dalekobieżnego byłoby nieciekawe, niekorzystne lub niemożliwe.

Ważne UWAGA: Kolor szlaku pieszego nie oznacza jego trudno¶ci !!!

Copyright © 2006 - 2017 http://mojegory.com.pl Tudum - strony internetoweStrona głównaPolityka prywatno¶ciGaleria zdjęćForumRelacjeKontaktKanał RSS